Tekenen van volkskunst of van geloof?

Het eerste wat de aandacht trekt is de blauwe kleur. Daarna het licht. Daarna komt de rest … de dingen die we niet kunnen zien en waarvoor we tijd nodig hebben om ze te identificeren en te ontcijferen.

De langs de weg gelegen kapellen van Griekenland

Kefalonia_ 01

Het feit …

 Een van deze dingen zijn de kleine kapelletjes die we vooral langs de provinciale straten kunnen vinden. Soms gemaakt van metaal, roestig, half verborgen onder wilde planten en soms kleine sieraden in het midden van nergens. Allemaal met een kleine deur, een klein icoontje van een heilige en een aangestoken olielampje.

Degenen die het land voor het eerst bezoeken ontmoeten ze voor de eerste keer. Degenen die telkens weer komen kennen de uitleg; niet bepaald zonder verbinding met het religieuze karakter van het land, het feit dat elke stad en regio zijn eigen beschermheilige heeft en dat mensen meer hun naamdag dan hun verjaardag vieren.

… & de uitleg!

Deze kapellen nemen zo hun plaats in naast de kerken en ze zijn een persoonlijke gift van een persoon of een gezin. Een symbool van loyaliteit, vaak geassocieerd met de wens van het gezin om de herinnering aan een persoon levend te houden door een kaars aan te steken op de plaats waar een dodelijk ongeval (dat een leven heeft gekost) heeft plaatsgevonden. Andere keren is het het tegenovergestelde: dan zijn deze kleine kerken tekenen van geloof en dankbaarheid voor de redding van een man of vrouw die op die plaats een potentieel dodelijk ongeval heeft overleefd.
En dan zijn er ook nog alle kerken die niet lijken op de kerken die 

we kennen: op het erf van een huis, op een landgoed, meestal gewijd aan de heilige die de familie als hun patroonheilige en helper beschouwd.

Misschien is dit vreemd voor velen. We zijn het er wel allemaal over eens dat ieder land zijn eigen kleine geheimen en bijzonderheden verbergt. Als je echter een land wil leren kennen en geen toeschouwer wilt blijven is ons advies te beginnen met dat wat je niet ziet en niet met dat wat je wel ziet.

Lato_amsterdam

© Lato,
Het Griekse Taal– & CultuurCentrum van Amsterdam